é caer para a boca do porco
mentres a terra lamenta a súa inmobilidade
nas raíces dos carballos retorcidos.
Toda a fraga entoa melodías
de carrizos, de merlos, de xílgaros ventureiros.
Alá arriba o ollo do moucho
abre na noite por iso todos calan.
Un ratiño escapou unha vez das súas gadoupas
e morreu alanceado polos toxos.
Convida a alma, un velo de picaños
contra o ceo azul, contra o aire amarelo
de polen desesperado
pola procura das ramaxes.
Muros de pedra cheos de verde
debuxan o mosaico das células da vida
no contencioso humano-laurisílvico.
As carrouchas, listas para a revolución,
agardan o escudo do cortizo
da xoven sobreira do souto.
É a conspiración das landras
no seu refuxio térreo
esforzándose por semellar semente.
Unha folla, dúas follas...
Daquela a toxeira ironiza coa desfeita
coa subversiva ameaza das bolboretas,
velos aí, os fachuzos vagalumeantes
acendendo a tea traen a noitiña.
¡Cantas landras escapan ao fociño!
Este ano haberá fame de carne.
Non sei eu, que vivo na aldea
se os piñeiros tamén falan contra o vento
coma os salgueiriños da presa,
coma os xunquiños co río.
É a loita dos garabullos bagullentos
cos fieitos do batume para a corte.
Cando o fouciño fala todos calan
e un sorriso esbozan cheos de medo.
¿Ónde están as landras? ¿Ulas?
No hay comentarios.:
Publicar un comentario