na revolta da riba,
víache dende as mimosas
co desexo na vista.
Deitado nas carrouchas
pronunciábame á vida,
As horas nas túas mans
desfacíanse axiña.
Coma a auga da terra
a beleza xurdía
no teu corpo xeitoso
fresca, afrodisíaca.
O mandil no regazo
onde acaba a barriga
e comezan os soños
(os desexos das silvas),
un por cada semente,
chícharo que nel caía.
Os peitos delicados
no aberto da camisa
semellaban queixiños...
¡Cos ollos os comía!
Soñaba con aloumiñar
perfecta xeometría
do teu corpo espido
entendéndote miña.
Entras verdes mimosas
na revolta da riba,
mentres que a túa sevicia
debullaba ironías,
como un segredo eterno
entendíamos a vida.
“Déixame, nai, na fresca
ir á eira darriba,
ser un desexo iluso
No hay comentarios.:
Publicar un comentario