cando aloumiña o ponto sen estremas.
Ti, alá lonxe, na túa noite tremas.
¡A noite enchida de soños é túa!
Aquí estamos, xunguidos, para a loita
neste meigallo sedento de mortos.
Mentres eu estráñote polos portos
a noite as bágoas da túa cara enxoita.
Temos a noite que ao morrer o día
xurde coma a bolboreta do berme,
coma o río do monte da fonte fría.
De pé na ourela lameira da ría
ollas a través do azul para verme
e non atopas máis cá lonxanía.
No hay comentarios.:
Publicar un comentario