Cumpreanos de Cris

Fibrarum et pennae divinarumque sagacem

flammarum misit dives Callaecia pubem,

barbara nunc patriis ululantem carmina linguis,

nunc pedis alterno percussa verbere terra,

ad numerum resonas gaudentem plauder caetras

Silio Italico

Punica III.344-7

I d.C

Vinte e tres bágoas nas lagoas do ollo,

un tremor, polo corpo, estrano.

Vinte e tres soños no fondo da alma

onda mora o xenio do pasado.

E o monte arde aquí na terra nosa

baixo o firmamento asolagado

mentres ti resucitas abrentes

con vizosos pampillos dos campos.

Vinte e tres luces hoxe alumean

os vieiros oestrimnios ao teu paso,

corredoiras da Galicia Atlante

que semella que ti queres tanto.

O ceo asolagado da mágoa,

os lumes estragando os espacios

onde os nenos debuxan futuros

coas mans emancipadas cheas de azos.

Vinte e tres desexos fuxidíos,

desexos que son á vez arcanos

na noite dos vagalumes guieiros

advertíndoche dos restroballos.

A choiva milagreira, livián,

vai preñando dos ríos o regazo

coma sopros infindos de vida

dun agonizante esperanzado.

Vinte e tres veces sendo ti mesma

lonxe da patria que chora o bardo.

O acento atacuña nas palabras

a morriña ao pasar dos anos.

A terra desgairada afundida

entre moreas de cinza e buratos.

¿Que vou a darlle coas mans baldeiras?

¿Como consolala co meu pranto?

Vinte e tres corazóns, coitadiños,

nun mesmo latexo latexando.

Vinte e tres luceiros nacen hoxe

alá arriba no ceo estrelado.

Galicia no fondo da túa alma,

nena cobizosa, agardando

ver protuberar as súas mamilas

e espertar dunha vez do letargo.

Vinte e tres bágoas pola meixela

caendo ata un regueiro preñado

de desexos, de vida, de amor

na obriga do teu aniversario.