Fai quince anos

Hoxe vina, despois de quince anos.
O seu sorriso abreume outra vez o corazón.
Non teño xa verbas para falarlle,
nin segredos que murmuralle ao oído
para retela ao meu carón.

Hoxe vina, hoxe contempleina
e sei que aínda existe e sonrí.

Unha furtiva mirada
coma quen a cousa non vai con el.
Seguimos camiñando.
Camiñando pero lembrando
unha miríade de recordos.

Gustoume máis o seu sorriso
que un millón de reinos conqueridos
á espada con terras e riqueza.

Hoxe veume, sabe que sonrío,
a veces, cando vexo a alguén que pasa.

Hoxe ... Existo.