Dubido.
O mar amosa a súa extensión gris prata.
Ca estela do barco váisenos a esperanza.
Un soño
en cada ola que se fire na espuma branca.
Dubido.
O sol cedeu á lúa o cetro onde reina.
Perdemos o horizonte cando a noite chega.
Non choro
é o pranto silencioso da miña conciencia.
Dubido.
¿Onde está o confín irretornable do mundo,
as estremas da terra, as sebes, os muros,
o fondo,
o teito limitado polo odio absurdo?
Dubido
con bágoas nos ollos encarnados. Soidade.
Vivo a miña morte senlleira polos mares.
De xeonllos,
No hay comentarios.:
Publicar un comentario