Carta a Lita

Sabes? Pasei os traballiños do demo para poder entender aquelas liñas enrevesadas e os garabatos graciosos que don Paulino chamaba letras e número. Aquel abecedario esquivo, xeroglífico, malintencionado, na punta da caneta temblorosa. Paguei con creces o que sei hoxe, tódolos días, con suores da miña testa. Había que traballar no campo, acomerar a facenda. Teus pais precisábanme para manter a casa e eu non lles podía fallar. Só de vez en cando aparecía pola escola, ca libreta debaixo do brazo e as canetas no bolsiño do pantalón. Un rapaz de quince anos, e logo de dezaseis mesturándose con nenos de cinco. Canta vergoña pasaba! Don Pauliño acreditou dende o primeiro en min pero con ese fiíño de dúbida e suspicacia na procura do porqué. Don Pauliño poñíame deberes para a casa. Eu facía todo o que el me dicía. E alí me ía eu para as brañas do monte coa libreta debaixo do brazo e coas cabuxas pacendo. Puxen carraxe e media alma me custou chegar a onde estou hoxe. O Calros e o Obences escarallábanse de min. Chamabanme o filósofo. Cando ía canda eles á procura de latóns para a fornada de boroa, rompíalles a cabeza contándolles as inquedanzas que xurdían no meu interior. A miña vontade era dura coma o seixo e ninguén máis cá morte podía facerme desistir do meu empeño. Eu labraba as leiras co arado de rabela, pasaballes a grade e o canizo. Desfacía os terróns coa cota da legoña. Ía á herba para o gando, podaba as viñas. Levaba o millo a moer. Carrexaba o esterco para os campos e sabes ti un montón de cousas máis, e sempre coa libreta debaixo do brazo. Moitas noites pasei en vela á luz do candil para sacar adiante catro contas...

A Partida

Escribo para que estas verbas a trazos

aniñen na túa alma incompleta.

Pretendo, fonema a fonema, entrar en ti

e dicirche o moito que te quero.

E sentir como medras e escapas ao espacio

das burbullas de xabón.

Intúo que cada día te semellas máis ao pai

que á túa nai xa te mitas na alma.

¿E quen diría, asexando no interior do teu ollar

que vés da nada, mais só do amor?

Mentres os meus poemas acadan o ceo

eu sigo magoando a viaxe polo raíño de Tethis.

Se non estás ti, calquer sitio é malo.

Teño ata celos da lúa que te alumea o sorriso

nas noites a través da fiestra que dá á ría.

Dialogo mutilado é cando a miña voz non te acada,

cando o teu ollar me traspasa.

¡Sei que soñas esperto e me entendes coma un estraño!

Son para ti coma o río é para o deserto, lonxano, misterioso.

O río baixa fraseando o canle maldito

gota a gota, letra a letra, buscando o mar da sintaxes

na linguaxe imperecedoira da auga.

Eu fraseo as miñas mágoas á procura da túa alma

para atopar o leito onde levar o corpo

nas vésperas da partida.

Mariño

Vou navegando. Vou capeando-las maraxes

sen saber se arribarei a porto ou non.

Non me chores, muller, que os lindeiros do mar

están cartografados no meu corazón.

Gaudilia

Se alguén en quen acreditades cegamente, e esquecendo persuixcios, vos dixera que unha serea anda por Escarabote, ¿en quen pensaríades?
Xa sei que non existen as sereas, nen as criaturas peiximulleres, nin as ondinas. Pero agora esquecede todo iso e coidar que a serea Gaudilia volveu.
¿Sería unha nena? ¿Sería unha moza ou ben unha anciá?
Haberalle que buscar un rostro.
Haberá que atopala.
Haberá...