Fai moito tempo, moito, e todavía me emociono cando miro esta foto.
Así e todo seguimos xuntos e que sexa por moito tempo máis, amor.
Ámote e aquí queda escrito aínda que sei que endexamais veras este blog.
Pero así síntome ben, asi me sinto coma un rei...
Ámote. Nada máis....

Maputo

Maputo, illa poventa

nas augas do esquecemento,

recordo lonxano, vago

ao acordo dos insectos.

Fame. Paraíso da fame,

de espidos nenos

cas mans abertas

pedindo ao vento.

Indubidable

o mozambicano credo...

Tras das estrelas

o mundo é negro.

Tras da carraxe...

a longa espera do ceo.

¿Que queda despois da noite?

O teu espertar incerto.

¿Cando xa non haxa Zês,

nin Rufinos, nin xa versos

soarán liras nos curruchos

do teu chan preto?