Muchan as flores das adelfas brancas
caen as follas secas dos castañeiros,
morren coma a verba os soños no peito
cando non hai oídos para escoitala.

E volta a verba ó beizo renovada,
e os soños xorden no soñar, lixeiros,
e as follas para aloumiñar os ventos,
e as floriñas para adornar as plantas.

Así estou, a miña alma namorada,
un fenecer paseniño en segredo,
doe a alma no seu outonado peito
cando amor non teño nin esperanza.

E nacerá de novo a chispa da ansia,
o rescoldo esquecido que arde o leño.
Voltará o sorriso e o bico ó beizo,
a paixón esquiva a alegrar a alma

Lembro, logo existo

Fora a primeira representación da escea evanxélica do nacemento de Cristo (Belén vivinte) na eirexa de San Vicente de Cespón. O cura éra don Francisco, que logo por problemas co cementerio arroxaría a bandeira e marcharía para Vilariño (Cambados). Aí estabamos, a florinata de Cespón.

Imos ver: Sempre empezando pola izquerda temos de pastores a Pepe o Piro, Ricardo o Pisón, José o Casulo e Xexo o de Iré. De anxos estaban Virginia a do Bosque, Sagrario a de San Roque, Ángelesa de Pascual, Sofía a da Abilleira, Marité a de Blanquita e Marisa a da Abilleira. De sumos sacerdotes a Roberto o de Iré, a José Antonio o das Pedriñas e a Ángel o do Rego (un servidor). De reis magos a Deo o Piro (Baltasar), a Valentín o Chulo (Melchor, sostendo a cola da estrela) e a meu irmán José Manuel Abalo (Gazpar). De presentadora exercía Rosa María a de Iré. Freire de Herodes, María José a da Abilleira de virxe María e Luis o do zapateiro de san José. De coordinadores estaban Mari Carmen Trasbach de Pazos, Maricarmen e Mariajosé as do Quinto, Pili a de Lamas, Rosa de Felisitas, Consuelo a de Constantino, José Antonio o de Lata e María Jose, acochada. De cura don Francisco. Tamén se pode ver entrecortado na izquerda a Santiago o Pepino.

Como éramos cativos, todos tíñamos o xenitivo tras o nome: fulanito de tal ou fulanito o de cual.

Era cando en Cespón había un grupo de xente que facían teatro, verbenas, veladas, etc. Cos cartos que se recadaban íase de viaxe o gastábanxe e agasallos polas festas para os máis cativos. Era cultura do "Povo para o Povo". A xente era feliz e non se transgredían nin as creenzas nin a ninguén.

O de agora é máis light. Tentan facernos creer que a cultura é para o pobo cando realmente son uns cantos iluminados (que son os amiguiños dos amigos de sempre) e o que fan fanno para eles, para ninguén máis.

Quitando os finados, que sempre estarán na nosa memoria, ¿sería posible volver a xuntarnos?

¿Sería posibler retornar ao instante preciso para retomar a laboura de facer creacións e vertelas ao "Povo", de onde consta que sae toda manifestación artística e a fonte onde todos bebemos?

A familia que toca unida permanece unida

Sempre quixen tocar instrumentos acústicos, que non precisasen de electricidade para soar. De pequeno, na aldea, o fluído eléctrico íase constantemente e non eran moi funcionais os aparellos que se conectaban ao enchufe "da lus".

A cousa foi trocando pero sempre me quedou ese recelo, ese medo atábico ao que non se ve.

Teño que reconocer que teño guitarras eléctricas cos seus respectivos amplificadores, sintetizador musical, etc., pero alén diso e por propia comodidade cando quero tocar algo collo a guitarra española e non a fender, collo a flauta ou o acordeón e non enchufo o sintetizador.



Por outra parte tamén traballo con programas creadores de música que fan partituras e aceptan instrumentos midi e aulgúns muestreo audio. (Magix, sibelius, encore, etc) Sobre todo para crear. A creación non debía ter lindeiros.



Aos meus fillos, dende moi cativos estoulles inculcando os valores musicales como elemento a ter en conta no desenrolo tanto cultural como conigtivo da súa persoa. Se collen ou non a mensaxe é culpa súa, non miña, eu intenteino.



Aínda que vivamos nun pobo tercermundista, góstanos o arte e para o arte hai que desenrolar certa sensibilidade. Que mellor que a música para iniciarnos.



Ao fin e ao cabo, se algo sae mal sempre nos queda pulsar CTROL+ALT+SUPR ("e se non sae volta a empezar, dalle que dalle, do re mi fa" decíame miña nai cando eu tiña 10 anos e ía a Taragoña xunta o maestro España a descifrar aqueles garabatos metidos en cinco liñas).

Aqueles maravillosos anos

Era o tempo do Anubis, de Pepe o Piro e de Che detrás da barra atendendo as conversas dos clientes coma dous Sigmund Freud psicoanalistas.

Era o tempo da tolemia, da despreocupación, das extramonías. Detrás do bar había un almacén onde tiñan a provisión e un motor de emerxencia por si faltaba a luz. Estaba sen recebo nas paredes, sen pavimento no chan, pero non importaba.

Na foto só se me ve a min, coa Fender, pero Pepe está tocando a batería. Poucos chegaron a saber que Pepe tocaba a batería e incluso formara parte dunha orquesta, pero non era mundo para el.

Ao Anubis íbamos por deferencia ao dono e para cubrir os acertixos do periódico, se chegabamos tarde só atopábamos unha páxina emborronada. Era unha cousa mecánica, impulsiva, intuitiva. Non era pola música pinchada polos "neopijitos" de Boiro, non, a música formaba parte doutro Anubis, non ía connosco.

Cousas da vida, Che (para os amigos Regueira) montou outro bar en Barraña. Por certo que foi o único camarero que apreciaba polo seu saber facer, e o seu saber estar, e o seu saber tratar ao cliente (iso que recorrín os bares de máis de medio mundo) e aos amigos.

Houbo un momento, antes de abrir o bar, que salíamos unha chea de mozos sempre en pandilla, pero aos que estábamos xuntos dende primeiro, descubrindo mundo e ensanchando as estremas da liberdade, chamábannos os "catro de sempre". Éramos Pepe, Silva, Enrique e eu. O Canana uniríasenos máis tarde, e Blas o da maestra, e Peiteado... Pedriñas sempre estuvo tamén moi perto de nós. Agora de Pepe, non sei gran cousa, o pai sacáralle o bar. Sei que ten tres fillos, que está (ou estaba, non o sei) casado.

Aínda lembro os preparativos da apertura, o Pepe coma un meniño con zapatos novos. Os cafés con gotas que lle cobraba ao pai para disimular que as gotas non llas cobraba a ninguén.

O Anubis foi a cafetería do inicio para moitos boirenses e chavales da fóra. Era o lugar de reunión (para os vellos de perdición), o Centro Cultural dos mozos e mozas. Con Rafael de camarero (cuñado de Che) alcanzou a súa apoteosis. As nenas merecedeiras acudían a ollar aquel mozo guapo con animos de expirementar as tentativas de namoramento (por non dicir sexo) da adolescencia. Pero Rafael aguantaba impávido os envites. Todo un héroe resistíndose a comer aqueles flans apetitosos que se derretían diante da súa mirada (algunha vez Che ten comentado comigo a inapetencia do cuñado).

O Anubis foi, sencillamente un paso hacia a etapa adulta. Un bar de soños, un antro de ilusións.