Perdoa, dona: estou morrendo.
Estou arrincando nus embates
de xenio para seguir vivo
polo mar adiante.
É un esgazado sorriso
esta dor infinda da carne,
doenza do poeta mariñeiro
no berce dos mares.
¿Sabes que o meu sufrir gumeado
cun engano axiña desfaise?
Cun engano de mortes bieitas
dos agonizantes.
As mágoas van no fondo da alma
onde tamén disque vai o arte,
onde, senlleira, vai a morte
polo mar adiante.
Desta alma miña ventureira
os meus segredos de home vanse
de noite en noite con cada eco
que o rumor da resaca engade.
Perdoa, dona: estou morrendo,
mátame a mágoa da saudade.
Paseniño, moi paseniño
ensúmeme o sangre.
¡Quero vivir en ti, decote...!
Pero comprendo que xa é tarde.
Vou morrendo sen un remedio
polo mar adiante.
Morro nun noxento currucho
sen deixar sequera de amarte.
Poeta mariñeiro ata a morte
no teu corazón admirábel.
Son coma un sentimento puro
de bagulleira señardade.
No escuro pechado da noite
soño con atoparte no aire.
Perdoa, dona: estou muchando
como muchan as follas da arbre
cando as leva o vento do norte
a ningunha parte.
O mar é sartego de prata,
gaiola de amor e de carraxe.
Sen azos deixoume, sen azos,
só saloucos de mocidade.
Morro para a morte mareira
neste vaivén insán da carne.
Canso, sen ningún sentido erro
