05 diciembre 2008

Carmucha a do Regho

Ou mellor dito, Carmucha a filla de Fina a do Regho. Neta do señor Manuel o do Regho. Nacida nun ano difícil (nunca lle gustou que dixésemos o seu ano de nacimento). Nai de dous fillos que somos meu irmán e mais eu, o máis novo, o máis rebelde, o máis todo, aínda que non comprendín nunca que creara esa áurea misteriosa sobre min.

Carmen casou con José, da Fonte de Mouro e emigraron a Francia. Mentras, nosa aboa coidaba de nós. Pero foi por pouco tempo, logo volveron.

Na foto podémola ver de terceira pola izquerda do léctor. Vestida de fada madriña na carretera de San Roque. Pódese ver detrás a casa da señorita Carmen, viuda de don Manuel, que fora profesor de medio Cespón.

A carretera non está como hoxe a coñecemos. Polo visto non abundaban os coches e un podíase parar a sacala a foto. De tódolos xeitos aínda que viñese algún auto, daba tempo a apartarse porque a velocidade non era moita.

En fin, Carmen Hermo, por moitos anos...

03 diciembre 2008

O señor Manuel do Regho (26.08.1872 - 07.03.1968)

Aínda que morreu con 96 anos sempre foi unha persoa delicada e maltratada pola vida. Moitas dúbidas recorrían a cachola do bisabó.
Quedou solo gobernando facenda e fillos. Dende a casa do patín atendía aos veciños coma un anfitrión merecido e hospitalario. ¿Qué lle quedaba xa de sufrir?
Eu non tiña máis que dous anos, e aínda que trate de lembrarme non son capaz de facerme unha imaxe del.
Bondadoso e xusto, a vida non o soupo apreciar e negouno todo canto pudo. Este home arxentino-galego que dou zancadas perseguindo a ilusión de ver aos seus sen estreiteces e non pudo máis que avanzar a paso curto sobre un chan cheo de trampas.
¿Qué máis dicir dunha persoa que foi sempre ben vista por todos?