Cobizosos coma as flores dos pampillos
por acender as cores
axuntamos na refresca as intencións metafísicas dos xenitais.
Fun poboando do teu ventre
os soños bagullentos de carraxe embrionaria.
Na túa teoría dos sexos,
a estatística chafulleira dos nonatos preguiceiros.
Foi porque foi e así aconteceu
que os enganos sanguinolentos da metamorfose nirvánica
apercibidos co ollar da lúa
ca idade do entendemento van amosando a realidade
crúa dos desertos.
Non perseveraron na encomenda primixenia do creador ao home.
Á casa do souto, entras carrouchas,
chegamos con cadansúa tolicia de facendas
a petar na porta e ficamos ollando
a fame da nosa barriga mentres as mans
enchíanse de durezas hierárquicas
da parte baixa da pirámide desoxirribonucleica.
Só tivemos os corpos a cumplimentarnos as mañás,
a amolecernos as noites de casulos secos e de codias de pan reseso.
O meu teorema das legoñas era certo
e á linguaxe delas comprimimos na túa cona esgazada
os déseos infindos da terra.
O teu froito ovárico muchou nas corredoiras inexistentes
dos núcleos celulais.
Perdemos os bicos que nos demos,
perdemos os aloumiños porque do meu polen ventureiro
non empreñaron as matrices de carne nutricia da túa factoría metabolicísima.
Quedastes seca coma a terra no verán
á pisada dos bois cara as bouzas da devesa.
Os nosos déseos baxínicos levaron a semente
á borralleira dos sentidos e podreceu.
Tés que poñer canizos á dor da túas mamas
incompletas e acedas pola gravidez inacadada.
Asedou o leite no teu peito
coma os carrizos cando alguén ten conta dos seus niños.
Imos fartos de lameiras, de nortadas,
e de achandar o pé de millo nunha seitura anticipada.
Nin así xurdiu o froito.
Xurdiu a tolicia de outros tempos a petar na porta.
Farturas de noites, nus, baténdonos o corpo
para agrelarnos as bágoas
e matarnos os soños.
Non chegou ninguén co “mamá” na boca.
