Nadal

Nadal de berces das augas,

das infamias que afloran

coma regueiros de bágoas

Nadal, e o meniño soña...

Con firmamentos de estrelas

onde as fadas se namoran

Nadal de berces de pedra.

O meniño está chorando,

chorando, ¿cal é a súa pena?

Nadal, florecen no campo

brancas floriñas de inverno,

flores de estambres nevados.

Nadal de berces, de xenio,

cara o presebe camiño.

¿Dime por que choras, neno?

Nadal, o mañá é distinto.

A ledicia virá axiña,

o meniño está sorrindo

Nadal dos berces da vida.

Soños de neno entras pallas

Irmandade, pan, xustiza...

Nadal de vida, das augas.

As nosas balas serán flores

Mundo, faite o xordo, pecha as xanelas,

non escoites xa máis estupideces,

non fagas ningún caso, déixaos a eles

falar enchentes de verbas noxentas.

Aló berren, se desfagan e morran,

son tollidos de amor, están tollidos.

Xente indesexábel, vana carroña,

terra lameira, repugnantes bichos,

que atenden do diñeiro só á súa cor

e fan da guerra a mellor solución.

As nosas balas serán flores,

a artillería a nosa esperanza.

Coas secas carrouchas do monte

faremos longas barricadas.

Veñen homes para o combate

dispostos, erguidos os brazos,

a ceibar dos seus atalaies

as mans do irmán escravo.

Seremos músicos do vento

cando asubía nas polas do ameneiro.

Enxoitos da brétema dos aldraxes,

seremos coma irmáns, amigos meus,

a desenredar a paz sen lecer

das fugaces e humanas vaidades.

Debullemos o gran do entendemento

na eira de tantas razas diferentes.

Amigos, adiante sempre sen medo

contra os tiranos de alferrón enclenque,

que atenden do diñeiro só á súa cor

e fan da guerra a mellor solución.

As nosas balas serán...

Carta a Lita 4

Os veciños da aldea xa tomaron por tolo a Obences. O outro día pasouse todo o serán cantando panxoliñas. Debe de confundir o Entroido co Nadal. Antes tíñano por trosco e agora xa lle comezan a chamar tolo. E o malo non foi iso. Obences canta moi mal que non ten empaque nin larinxe para ningunha canción e menos para as panxoliñas. De tódolos xeitos, o importante é exteriorizar a ledicia que un ten dentro do peito. Á rapaza que tiveron en xaneiro bautizárona co nome de Filomena la Mayor. Mira ti se non lle chegaba só con Filomena. Cando naceu tiña o pelo negro pero caeulle todo e comézalle a cubrir a cabeza un pelo louro que a todos lle chama a atención. Obences xa non ten todas consigo porque que se saiba na súa familia todos son morenos e ben morenos. Eu dinlle algunhas explicacións para desestimar o asunto. Faleille dos xenes e do factor hereditario e inda que non entendeu nada do que lle dixen coido que quedou contento porque sabe que son médico e aos médicos a xente tenos por unha especie de sabios.