De Roma a Nápoles

De Roma a Nápoles
coa verba italiana no sorriso...
¿Historia, por onde anduveches
saciando de heroes o teus arquivos?
De Roma a Nápoles
coa espiga na man, de trigo,
co sacho ao lombo
e co corazón fendido.
De Roma a Nápoles,
procesión de sachos polo camiño.
O tren baldeiro de soños
cargadiño de sorrisos.
De Roma a Nápoles
íamos humillando os signos
dun Caracala, dun Bruto...
Pero ti viñas comigo.
De Roma a Nápoles
Coa ansia da fame durmíamos
nos campos baldíos de palla
cheos dos nosos compromisos.
De Roma a Nápoles
á procura dun abrigo,
á procura dunha sombra,
¡frescor dos ríos!
De Roma a Nápoles
íamos vendo paraísos
coma raparigos pobres
amosándonos sorrisos.


Ángel M Abalo