A Nena do Mar

Cando Gaudilia apareceu na superficie, as gaivotas comezaron a voar a redor dela. A nena estaba contenta por ver a lúa chea...Os golfiños saltaban que mesmo semellaba que non querían volver a auga. Escarabote estaba a oscuras, rachada a oscuridade apenas polo luar emancipado do ceo.
Gaudilia lembrábase do mozo. Agora xa non estaba. N´algunha parte do grande océano habían desleixado o seu corpo, ou se cadra, fora devorado polos paxaros comemortos. Gaudilia lembraba...
Ela, que era un peixe e que ao mesmo tempo tamén era unha muller sabía que o mar é coma un amor perdido. Un amor que se tivo pero que non se poderá ter de novo.
Gaudila recordaba os días cando de nena corría porlo Rueiro, pola Agramuíña, xogando cos demáis nenos pobres da aldea. Recordaba tamén cando seus pais morreron e cando chegou á casa do Fandiño vello. O primeiro amor. O despertar da carne, o primeiro bico agachados entre as brouzas da torre. Os ollos comenzaban a enchérselle de bágoas e sempre era o mesmo. Sempre que viña a Escarabote acontecía o mesmo: Gaudilia lembraba. Viña para recordar. Aquel mozo seu que se marchou a loitar e nunca máis volveu a velo. Gaudilia vivía eternamente para recordar eternamente...