Ata

Ata que a derradeira flor
perda os seus pétalos na friaxe da noite.
Ata que o derradeiro pimpín
abandone o seu niño na abeleira
á sorte dos ratos e das cobras.
Ata que as derradeiras augas do río dos muíños
deixen de xurdir da fonte do souto.
Ata que o derradeiro monte -herdade universal-
queime as súas árbores e troque en outeiros e chamizos.
Ata aló serei coma a flor,
coma o paxaro, coma o río ou o monte
no fondo da túa alma.