Carta a Lita 2

Aquel día cando nos fixemos mozos amañece tódolos días no meu corazón. Fixemos promesas segredas e sellámolas cun bico na boca coma os que daban os protagonistas das revistas americanas que traïa o pai de Calros cando volvía de navegar. Dícheme un bico con ganas e marchei todo cheo para a casa sentíndome o rapaz máis victorioso da aldea. Non cabía en min ca fartura do teu inocente amor e coidei de asinalo como eterno e venturoso. ¡Que contento estaba! Mais recordei ao pouco: “Ela marcha”. De súpeto fiquei morto. ¿Se te ías embora, de que nos servía ser mozos?