Muchan as flores das adelfas brancas
caen as follas secas dos castañeiros,
morren coma a verba os soños no peito
cando non hai oídos para escoitala.

E volta a verba ó beizo renovada,
e os soños xorden no soñar, lixeiros,
e as follas para aloumiñar os ventos,
e as floriñas para adornar as plantas.

Así estou, a miña alma namorada,
un fenecer paseniño en segredo,
doe a alma no seu outonado peito
cando amor non teño nin esperanza.

E nacerá de novo a chispa da ansia,
o rescoldo esquecido que arde o leño.
Voltará o sorriso e o bico ó beizo,
a paixón esquiva a alegrar a alma