Aqueles maravillosos anos

Era o tempo do Anubis, de Pepe o Piro e de Che detrás da barra atendendo as conversas dos clientes coma dous Sigmund Freud psicoanalistas.

Era o tempo da tolemia, da despreocupación, das extramonías. Detrás do bar había un almacén onde tiñan a provisión e un motor de emerxencia por si faltaba a luz. Estaba sen recebo nas paredes, sen pavimento no chan, pero non importaba.

Na foto só se me ve a min, coa Fender, pero Pepe está tocando a batería. Poucos chegaron a saber que Pepe tocaba a batería e incluso formara parte dunha orquesta, pero non era mundo para el.

Ao Anubis íbamos por deferencia ao dono e para cubrir os acertixos do periódico, se chegabamos tarde só atopábamos unha páxina emborronada. Era unha cousa mecánica, impulsiva, intuitiva. Non era pola música pinchada polos "neopijitos" de Boiro, non, a música formaba parte doutro Anubis, non ía connosco.

Cousas da vida, Che (para os amigos Regueira) montou outro bar en Barraña. Por certo que foi o único camarero que apreciaba polo seu saber facer, e o seu saber estar, e o seu saber tratar ao cliente (iso que recorrín os bares de máis de medio mundo) e aos amigos.

Houbo un momento, antes de abrir o bar, que salíamos unha chea de mozos sempre en pandilla, pero aos que estábamos xuntos dende primeiro, descubrindo mundo e ensanchando as estremas da liberdade, chamábannos os "catro de sempre". Éramos Pepe, Silva, Enrique e eu. O Canana uniríasenos máis tarde, e Blas o da maestra, e Peiteado... Pedriñas sempre estuvo tamén moi perto de nós. Agora de Pepe, non sei gran cousa, o pai sacáralle o bar. Sei que ten tres fillos, que está (ou estaba, non o sei) casado.

Aínda lembro os preparativos da apertura, o Pepe coma un meniño con zapatos novos. Os cafés con gotas que lle cobraba ao pai para disimular que as gotas non llas cobraba a ninguén.

O Anubis foi a cafetería do inicio para moitos boirenses e chavales da fóra. Era o lugar de reunión (para os vellos de perdición), o Centro Cultural dos mozos e mozas. Con Rafael de camarero (cuñado de Che) alcanzou a súa apoteosis. As nenas merecedeiras acudían a ollar aquel mozo guapo con animos de expirementar as tentativas de namoramento (por non dicir sexo) da adolescencia. Pero Rafael aguantaba impávido os envites. Todo un héroe resistíndose a comer aqueles flans apetitosos que se derretían diante da súa mirada (algunha vez Che ten comentado comigo a inapetencia do cuñado).

O Anubis foi, sencillamente un paso hacia a etapa adulta. Un bar de soños, un antro de ilusións.