Adeus, amigo

“Marcharei para atoparme cos meus veciños,

para acadar a miña herdanza do pasado.

Voltarei moi lonxe, polo atallo cativo

da morriña magoante do escudo azul e branco.

Rubirei á fraga, preto dos vellos carballos

que agariman cas súas follas ao baixo ceo.

Voltarei á aldea e decote este meu pranto

será ledicia deica o remate dos tempos.

Marcharei ca derradeira e desdeñosa choiva

onde molla os meus eidos lonxanos, ao fin.

Dáme a túa man, compañeiro, que fiquen soas

as verbas sinxelas que aniñan fondo en ti.

Ao rente do rexo río pequeno do lugar

érguese da terra enchida de belas flores

a bolboretiña que agardou ao verán

deste meu corazón cando tremaba moi lonxe.

Na orela fangosa dunha enxebre praia lonxana

ollarasme sentado cara a auga do mar,

escoitarasme baixiño chorar ás vegadas

cicais soñando a inocencia que non voltará”.

Amigo, onte fomos de obriga coma irmáns

dun pobo insensíbel que endexamais foi o noso,

hoxe lémbrote. Esquecido mais noso andar

que a musa do tempo á miña cachola trouxo.