Lita

Fai un mes que a Xoaquina puxo a mollo unha roupa do rapaz e aínda a ten na auga. Di que como chove e non ven sol para secala, mellor que está alí que así tamén quedará máis limpa. Eu non sei se será parva pero espabilada tampouco é. Cando a saque do barreño xa non lle fai ao Lois. Pobre meniño, nas mans de quen foi parar. El non ten culpa. O Obences é meu amigo, xa o sabes, e non me gusta falar del pero hai veces que me leva o sangue do corpo. O verán pasado viñéronme buscar porque dicían que o neno non respiraba. Cando cheguei alí vin ao meniño todo denegrido. Atragantárase cunha croia de pexego ou de papoia. Pois ben, resulta que en vez de darlle cachos de pexegos, dábanlle os pexegos enteiros por non pasar traballo; e xa me dirás ti un rapaz de dous anos escasos que traga todo canto colle nas mans. E aínda por riba de estar a punto de matalo, a Xoaquina pegoulle dúas azoutas que o puxeron a abanear. O que había que facer era coller un bo fungueiro e romperllo por encima das costas dos pais que a criatura non ten culpa de nada.