Maputo, illa poventa
nas augas do esquecemento,
recordo lonxano, vago
ao acordo dos insectos.
Fame. Paraíso da fame,
de espidos nenos
cas mans abertas
pedindo ao vento.
Indubidable
o mozambicano credo...
Tras das estrelas
o mundo é negro.
Tras da carraxe...
a longa espera do ceo.
¿Que queda despois da noite?
O teu espertar incerto.
¿Cando xa non haxa Zês,
nin Rufinos, nin xa versos
soarán liras nos curruchos
do teu chan preto?
No hay comentarios.:
Publicar un comentario